Dag 103 – 12 juli -37 km

R:

Het was een zware dag, het was werken. Dat kwam doordat het een lang traject was, doordat het door vele beekdalen ging en dus veel daalde en steeg, en niet in het minst doordat het zo heet was. Het landschap wordt minder heuvelig en is daardoor niet zo mooi meer. Soms langs de weg, maar toch ook wel door bosjes, van vooral eiken en eucalyptus. De laatste leggen een tapijt op het pad van lange, smalle en kromme bladeren. Maar heel oude dorpjes zoals de laatste dagen, nee, dat werd minder.

We gingen een stempeltje halen in een dorpskerk. Een priester was daar vol enthousiasme het interieur aan het verklaren voor een groepje Spanjaarden. Een rijk interieur voor zo`n eenvoudig kerkje. Het bijzondere was een beeld van een gekruisigde Jezus met 1 arm naar beneden hangend. Helaas kreeg ik de uitleg niet mee. Dat het interieur zo rijk is is typisch voor de camino: eeuwen van passerende pelgrims brachten geld in `t laatje, ook nu nog.

`s Morgens fietste ons een man achterop die de afgelopen nacht in de albergue had geslapen waar wij hadden gekampeerd. Het was een oudere Duitse religionslehrer in een sabbatical jaar, die een stukje camino fietste. Op zijn oude herenfiets, zonder achterlicht en roestig. Hij had een gebloemd kort broekje aan en had tegen de wind een opengeknipte vuilniszak over zijn hoofd getrokken. Daar moest hij zelf ook om lachen maar hij was er gelukkig mee. Wij liepen, hij fietste, en intussen praatten wij over psychologen (waar hij een hekel aan had omdat ze je altijd klem zetten), over Freud, Jung, over sprookjes en over Assepoester. Een boeiende man, maar toch goed dat hij doorfietste want lopen en praten tegelijk is knap vermoeiend.

Onderweg kon je frambozen kopen, 1 euro door een gleufje gooien en een bakje uitzoeken. Heerlijk.

We passeerden Melide waar de camino die langs de noordkust loopt erbij komt. Het was ook vroeger al een pelgrimage-knooppunt want er stonden in de middeleeuwen 4 herbergen om de stroom op te vangen. Op een bankje zitten eten, lang, want moe.

Ons doel was Arzua, want daar was een camping. Eindelijk daar aangekomen blijkt die al jaren opgedoekt. We konden kamperen bij de refugio in het dorp waar we 5 km terug doorkwamen, ja, waar een paar mensen zo lekker met de voeten in de beek zaten, waar we jaloers op waren. Daar dus. Maar nog 5 km en ook nog terug?
Het werd dus een hostal. Jeannette was zo moe dat ze in de lift naar de kamer tegen de drukknopjes aan viel zodat we eerst in de parkeergarage terechtkwamen.

Het is nog 37 kilometer naar Santiago. Dat zouden we in 1 dag kunnen doen, maar liever komen we `s ochtends aan in plaats van aan het eind van de dag. Dus houden we halt kort voor Santiago, om er zaterdag te arriveren. Het zit er bijna op.

Tot slot het volgende.
We melden nu vast dat we voor de dag van aankomst, zaterdag dus, een grapje in petto hebben. Een soort toegift. Misschien snappen sommigen het. Voor de anderen zullen we morgen details bekendmaken.

———-

Totaal aantal gelopen kilometers na dag 103: 2926 km. (nu in: Arzua)

Download (Santiago.kmz) de gelopen route voor Google Earth.